Het gaat niet vanzelf

Pijnbeleid maken is één, pijnbeleid uitvoeren is twee. In de afgelopen twee jaar heb ik in het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht de fundamenten gelegd voor de implementatie van pijnmeting bij kinderen.

Ik gaf scholing en voorlichting aan verpleegkundigen, artsen en specialisten en legde hiermee de basis voor een actief en professioneel pijnbeleid. Ook ontwikkelde ik pijnprotocollen en protocollen voor het gebruik van de pijnschalen.

Vanuit mijn functie onderhield ik contacten met alle betrokken behandelaars, specialisten en verpleegkundigen en was ik het eerste aanspreekpunt op het gebied van pijn.

In het WKZ kwam pijnmeting maar moeizaam van de grond. Een van de oorzaken hiervoor was de veranderingsmoeheid, waardoor medewerkers het niet kunnen opbrengen om iets aan de dagelijkse routine te wijzigen.

Motivatie en gedrevenheid zijn voorwaarden voor een blijvende en structurele verandering. Daarnaast zijn met name goede samenwerking tussen artsen en verpleegkundigen essentiële voorwaarden voor het welslagen van een implementatietraject. Inpassing van pijnmeting in het zorgbeleid en het onderschrijven van nut en noodzaak door het management van de afdeling en ziekenhuis zijn dat ook.

Het resultaat: afspreken en aanspreken

Per afdeling werd een kleine groep van (senior) verpleegkundigen verantwoordelijk gemaakt voor de continuïteit van pijnmeting. Duidelijke afspraken over frequentie en pijnmeetmethode werden gemaakt en waren daarmee onderdeel van het algemeen behandelingsprotocol.

Regelmatig werd vastgesteld of het ingezette beleid ook daadwerkelijk werd uitgevoerd.

Verpleegkundigen, die de gemaakte afspraken niet nakwamen, werden hierop aangesproken tijdens de acute pijnservice en door de behandelend artsen en leidinggevenden. Deze resultaten konden alleen maar tot stand komen door committent, motivatie en door investeringen in training en opleiding.